Dylan Noyes (21) zat vijf jaar geleden volledig aan de grond. Een drugsverslaving had hem in zijn greep. Dylan bezocht vele psychologen en werd behandeld in maar liefst drie afkickklinieken. Hij bleef verslaafd. En toen kwam hij in contact met de Best Life Church in Zuilen. “God heeft mij genezen.” 

“Nog maar dertien jaar oud was ik, toen twee jongens uit de buurt me vroegen of ik een trekje van hun joint wilde. Ik had dit nog nooit gedaan, dus rookte die joint als een sigaret. We maakten er al gauw een spelletje van. In die tijd had ik het moeilijk. Mijn ouders waren gescheiden en dat gaf me veel zorgen en stress. Elke joint die ik opstak, voelde als een bron van rust. Het verdoofde al mijn gevoelens.

Ik denk dat ik altijd al wel verslavingsgevoelig ben geweest. Of het nou om snoep of mijn gameboy ging. Dus ook het roken van joints liep uit de hand. Op mijn vijftiende was ik verslaafd aan drugs en aan gokken. Dit ging gepaard met dealen, stelen en bedriegen van mensen die heel dicht bij me stonden. Daarnaast hadden ‘jongens van de straat’ slechte invloed op me. Ik dacht dat het vrienden waren maar ondertussen maakten ze mij kapot. Zij zorgden ervoor dat ik telkens weer terugviel in verslavingen.

Op een gegeven moment waren de drugs geen keuze meer voor me, ik stond ’s ochtends op en moest drugs gebruiken. Het was een dagelijks patroon, wat voor iemand een zak chips ’s avonds op de bank is, werd voor mij een pilletje.

Verhuizing

Toen ik zeventien was, verhuisde mijn vader naar Manchester. Ik was toen al verslaafd. Deze verhuizing had een groot effect op me. Ik miste een vaderfiguur. Ik voelde bij mijn vader altijd rust en veiligheid, dit vond ik bij mijn moeder en stiefvader niet. De band met mijn vader was altijd beter dan die tussen mij en mijn moeder. Mijn vader begreep mij altijd beter. Door hem ‘kwijt te raken’ ging ik steeds verder bergafwaarts.

Na een jaar hield ik het niet meer vol thuis, de situatie brak me op. Ik werd uit huis geplaatst en belandde in een crisisopvang. Deze crisisopvang bracht: ‘vuur bij vuur’, ik werd geplaatst op een afdeling met allerlei probleemjongeren. Met als gevolg dat mijn drang naar drugs alleen maar werd versterkt. In de opvang voelde ik veel verdriet en ik was boos op iedereen om me heen en op de gehele situatie. Ik was ontzettend eenzaam.

Wegens goed gedrag mocht ik na 3 maanden weer naar huis. Ik klopte bij mijn moeder aan de deur, ze gaf me een simpele keuze: ‘Of je stopt met het gebruiken van drugs en je komt weer bij mij wonen, of ik zal je moeten laten gaan.’ Ik koos voor het laatste en daarmee was ik op mijn achttiende dakloos. Ik mocht tijdelijk wonen bij een vriendin die ik kende vanuit de opvang. Overdag hing ik maar wat rond met een aantal dakloze vrienden. Het enige wat ik op dat moment had was een matras en de crack die ik elke dag rookte.

Een ‘ontmoeting’ met God

De eerste ‘ontmoeting’ die ik met God had was toen ik twintig was, in een afkickkliniek in Zuid-Afrika. Daar bad ik, voor de grap, tot God. Tijdens het bidden vroeg ik God om een woning bij terugkomst in Nederland, daar was ik al enkele maanden naar op zoek. Ik woonde tijdelijk bij een vriendin en moest op zoek naar een huis.

Toen ik terugkwam in Utrecht kreeg ik binnen een week een prachtig tweekamerappartement. Terwijl ik voor mijn tijd in Zuid-Afrika nog onderaan de lijst van een woningcoöperatie stond, werd ik gebeld: ‘We hebben een kamer voor je!’ Ik legde de koppeling niet tussen mijn gebed en de nieuwe woning. Ik dacht dat het stom toeval was. Nu denk ik dat God mij die dag met een kamer wilde helpen.

The Best Life Church

Twee jaar geleden werd ik door een vriendin, die ik ontmoette in een opvang, meegenomen naar een kerkdienst van The Best Life Church. Op dat moment was ik vrij sceptisch, ik wist niet wat ik daar te zoeken zou hebben. Maar ik had die dag een klote dag en niks beters te doen, ik dacht bij mezelf: waarom niet? Bij binnenkomst van Het Vorstelijk Complex zag ik alleen maar blije mensen. Iedereen die ik sprak was lief tegen me en begroette me met een brede glimlach, dit had ik al langere tijd niet meegemaakt. Het voelde haast nep dat iedereen zo vrolijk was.

Tijdens de avond werd er gesproken over woorden zoals: liefde, geluk, God en waarheid. Het voelde alsof die woorden door God zelf werden gesproken. Het is haast onbeschrijfelijk maar ik voelde een soort ontploffing in mijn hart. Mijn verdorde en versteende hart, na al die jaren verslaving, werd genezen. Jarenlang had niemand mij kunnen raken, geen psychiater, geen hulpverlener en zelfs mijn ouders en vrienden niet.

Achteraf realiseerde ik me dat ik op een constante zoektocht was. Een zoektocht naar liefde, waardering en acceptatie. Toen ik nog verslaafd was dacht ik dit te vinden in drank, drugs, vrouwen, gokken en uitgaan. Maar die avond in december 2015 besefte ik dat dit niet de oplossing voor mijn problemen was.

Mijzelf echt leren kennen

Als ik nu terugkijk op mijn verslaving begrijp ik niet wat me bezielde en waarom ik toen die keuzes maakte. Vooral het moment waarop mijn moeder me de keuze gaf om thuis te blijven wonen en ik toch koos voor de drugs. Ik liet daar iets ontzettend veiligs, moois en fijns, namelijk een thuis, achter.

Toch ben ik blij met elke keuze die ik gedurende mijn verslaving maakte, zelfs dat bewuste eerste jointje wat ik op de skatebaan rookte. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Hoewel ik ontzettend veel weet  over verslavingen en het harde leven dat daarbij hoort, is het voor mij het belangrijkst dat ik veel over mijzelf weet. Het enige wat ik nu nog kan doen is anderen hiermee helpen, door hen over mijn leven en ervaringen te vertellen.

Ik ben nu volledig clean, ik heb contact met mijn ouders en woon nog steeds in hetzelfde tweekamerappartement wat ik heb gekregen na mijn terugkomst uit Zuid-Afrika. Ik ben gelukkig en geniet van het leven.”