Wat potjes verf, een paar kwasten en vuilniszakken. Meer hebben de vrijwilligers van Academie van de Stad (AvdS) niet nodig om een knutselmiddag te organiseren in buurthuis ‘De Boog’. Kinderen van de Ibisdreef en omgeving mogen deze woensdag voor het eerst van half vier tot vijf uur komen schilderen.

Sinds februari 2017 is er een AvdS team aan de Ibisdreef. Bij AvdS doen studenten maatschappelijk werk in de buurt om de sociale cohesie te verbeteren. In ruil hiervoor krijgen zij gratis huisvesting. Het team bestaat uit vier studenten: twee meiden en twee jongens. De meiden organiseren de knutselmiddag van vandaag. Mineke Woudwijk (22) studeert kinder- en jeugdpsychiatrie en zit in haar laatste jaar. Arlette Akkermans (21) is derdejaars algemene sociale wetenschappen en zit in het eerste jaar van de pabo.

De studenten wonen anderhalf jaar gratis in een appartement aan de Ibisdreef in ruil voor maatschappelijk werk in de buurt. De gemeente Utrecht en woningcorporatie Portaal geven aandachtspunten in de wijk door aan de studenten. Zij proberen door eigen onderzoek te achterhalen waar de buurt behoefte aan heeft. Het belangrijkste verbeterpunt in de wijk is de sociale cohesie. “Mensen zeggen elkaar wel gedag, maar daar blijft het ook bij”, zegt Arlette.

Iets voor aanvangstijd beginnen de meiden de zaal klaar te maken. Om de tafel tegen de verf te beschermen knipt Mineke vuilniszakken open. “Zal ik de hele tafel bedekken of is de helft voldoende”, vraagt ze aan Arlette. “Ik zou met de helft beginnen, eerst maar eens kijken of er kinderen komen, want het is zulk lekker weer”, zegt Arlette. Mineke verschuift de kunstbloemen die op de tafel staan en legt de opengeknipte zakken neer. Arlette maakt de knutselvoorbeelden klaar en pakt de verf en kwasten uit haar tas. “Van AvdS krijgen wij elk half jaar budget om activiteiten te organiseren. Vanuit dat budget hebben wij deze materialen gekocht. Doordat wij voor de materialen zorgen, houden wij het voor de buurtbewoners laagdrempelig om langs te komen. De financiële situatie is bij de meeste gezinnen namelijk niet optimaal.”

Het project aan de Ibisdreef is nu zo’n drie maanden bezig. Het is de eerste keer dat deze knutselmiddag wordt georganiseerd. “Het is voor ons ook afwachten hoe het vandaag verloopt. Doordat de kinderen zich niet hoefden aan te melden weten we niet wat we kunnen verwachten, maar houden we het wel toegankelijk. De kinderen kunnen gewoon inlopen wanneer ze willen”, aldus Mineke.

“Ik denk dat je zo moet gaan proppen”, zegt Arlette. “Proppen?” vraagt Mineke. “Ja, mensen aanspreken om te komen.” “En dat moet ik doen”, vraagt Mineke verbaasd. “Ik wil het ook wel doen, hoor”, zegt Arlette. Tot de grote verbazing van de meiden komt al om één over half vier een meisje van een jaar of vijf aangelopen. Ze wil knutselen. Mineke maakt een schort van een vuilniszak en Arlette gaat buiten naar het speeltuintje om kinderen te vragen of ze willen verven. “Het zal wel lastig worden”, zegt ze. “Het is veel te mooi weer. Als ik hen was zou ik ook buiten blijven spelen.” Het is druk in het speeltuintje aan de Ibisdreef. Nadat ze iedereen heeft aangesproken blijkt dat ze gelijk krijgt: het weer is te mooi. Als Arlette na tien minuten terugkomt, zijn er in te tussentijd zeven kinderen binnen gelopen.

 

De kinderen zijn rustig aan het werk. Er is geen geschreeuw, geen gehuil en geen geruzie. Hier en daar vraagt een kind om een blaadje of om nieuwe verf. “Wil je ook roze?”, vraagt Arlette. “Ja! Heeeul veeeul”, roepen de meisjes in koor. Een van de meisjes (7), met lange bruine haren, schildert “de lucht”. Het jongetje dat naast haar zit (6) “maakt de wereld”. Het meisje corrigeert hem en legt uit dat hij hetzelfde als zij verft. “Nee”, zegt het jongetje, “ik maak ook gras.” Het meisje is dat ook van plan, “maar zonder bloemen, want daar ben ik niet zo goed in met verf”, zegt ze.

Terwijl de kinderen druk aan het werk zijn, kletsen de moeders wat met elkaar. Ze zijn positief over het initiatief van AvdS. Yousra is moeder van drie kinderen en woont bijna negen jaar aan de Ibisdreef. “Er wonen hier veel kinderen, maar er is weinig voor hun te doen. Zeker op woensdag, als ze maar een halve dag school hebben. De kinderen zijn dol op knutselen dus dit is hartstikke leuk voor ze.”

Rond kwart voor vijf zijn de kinderen uitgeschilderd en gaan ze met hun moeders en een boel schilderijen weer naar huis. Arlette en Mineke kijken terug op een geslaagde middag: “We zijn blij dat zoveel kinderen zijn gekomen. We gaan met het team de middag nog evalueren, maar voor nu zijn we zeker tevreden. Hopelijk zien we de kindjes over twee weken weer terug.”