Actieve en betrokken inwoners van Ondiep komen eens in de zeven à acht weken samen voor Ondiep Overlegt in buurthuis De Speler, om met elkaar en de wijkagent, wijkadviseur en wijkwethouder in discussie en in gesprek te gaan. Dit alles wordt georganiseerd door Ondiep Nu en de bewonersbijeenkomst wordt voorgezeten door Rob Steinebach en Babbe de Thouars. Rob is daarnaast sociaal makelaar bij Me’kaar en Babbe is daarnaast lid van Wijkraad Utrecht Noordwest.

Het is een mooie warme avond als men arriveert in De Speler. Dit buurthuis ligt in Ondiep en wordt beheerd door sociaal makelaars van Me’kaar. Een sociaal makelaar werkt met bewoners samen aan een prettige buurt, als bemiddelaar en organisator. Ze begeleiden initiatieven en verbinden partijen. Me’kaar is een organisatie die deze sociaal makelaars in dienst heeft.

Op de eerste verdieping van De Speler bevindt zich de buurthuiskamer. Sociaal makelaar Tamara Erkelens ontvangt hier de aanwezigen en staat gezellig wat met iedereen te kletsen. Om halfacht gaan de deuren open en loopt iedereen de ruimte in waar de bewonersbijeenkomst zal plaatsvinden, een mooi groot lokaal met een wand die helemaal van glas is, er is mooi uitzicht op de naastliggende bomen. Aan het hoofd van de tafel nemen Rob en Babbe plaats.

Het loopt aardig vol, er staat een grote vierkante tafelopstelling in de ruimte, waar plaats is voor zo’n 25 mensen, de overigen van de ruim dertig aanwezigen nemen plaats in een rij achter de mensen die aan tafel zitten. Het is goed warm binnen, maar helaas kan er maar een raam open en daar zullen we het mee moeten doen. “Als we de discussies niet te verhit hebben, moet het wel goed komen”, hoor je iemand zeggen. Terwijl iedereen plaats neemt, doet ene Kees een rondje om zich aan iedereen voor te stellen.

Kees Diepeveen, vanavond gewoon Kees, is wijkwethouder van Utrecht Noordwest en houdt elke maand spreekuur voor bewoners in Wijkcentrum Noordwest aan de Amsterdamsestraatweg. Elke wethouder van de gemeente Utrecht is daarnaast ook verantwoordelijk voor een of meerdere wijken waar diegene dan wijkwethouder is. Daarnaast blijkt Kees namens GroenLinks Wethouder Zorg en Maatschappelijke ondersteuning, Welzijn, Cultuur, Wijkgericht werken en Participatie te zijn.

“Sorry dat ik wat te laat ben, ik zat in mijn moestuin en het was ook zulk prachtig weer! Laten we maar snel beginnen, we gooien de agenda een beetje om, want Kees moet iets eerder weg en er zijn wel wat dingen die we met hem moeten bespreken, laten we die eerst doen als jullie daar allemaal mee akkoord gaan”, opent Babb de vergadering. Om te beginnen stelt iedereen zich even voor, vertelt waar die woont in de wijk en als iemand nog in een extra buurtteam, commissie of wijkraad zit wordt dat ook gezegd. Het valt op dat bijna de helft van alle aanwezigen wel op een of andere manier bij iets van een bewonersgroep van de wijk betrokken is, de aanwezigen zijn duidelijk vooral de actieve buurtbewoners. Babbe vraagt nog even extra aandacht voor Rene Russ, de aanwezige wijkagent van de Amsterdamsestraatweg. Tussen halfnegen en negen is er tijd om met hem in gesprek te gaan.

De agenda is bepaald en het eerst onderwerp wordt aangesneden: Maarten heeft met een groepje mensen een plan opgesteld om de buurthuiskamer van De Speler van de eerste verdieping naar de begane grond te verplaatsen, om deze zo zichtbaarder te maken voor de buurt. De aanwezigen moeten nog even inkomen, het blijft stil na de presentatie. Babbe vraagt wie het een mooi idee vindt en een vrouw steekt haar hand op. “Waarom vindt je het mooi?” “Nou”, reageert de vrouw, “ik woon hier al heel lang, maar ik ben hier nog nooit binnen geweest, het zit zo verstopt.” De gesprekken komen op gang en en reageert vooral positief. Jan, oudgediende van buurtcommissies in Ondiep, richt zich op praktische details: “Je hebt het over een terras, dat is de volgende ochtend direct weer gejat.” Maarten benadrukt dat het nog in de ontwikkelingsfase is en dat hij vooral even wilde delen waar ze nu mee bezig zijn.  Jan wil doorgaan, maar andere mensen willen ook wat zeggen en Rob heeft aan het hoofd van de tafel de touwtjes strak in handen; er wordt even met zijn hand gezwaaid en Jan is stil. Een andere aanwezige benadrukt: “Ik vind het heel mooi dat jullie nadat dit plan in maart in het water viel en de betrokken partijen zich terugtrokken, het nu weer nieuw leven inblazen. Dat mag ook weleens gezegd worden”. Alle aanwezigen knikken en Maarten lacht wat verlegen.

Al snel wordt er overgegaan op het volgende plan. Koen van verkeerswerkgroep Ondiep presenteert waar zij zich mee bezig houden. Er zijn nog twee anderen van de werkgroep aanwezig en er komt een kleine discussie op gang over routes die mensen gebruiken om stoplichten te ontwijken en Babbe probeert telkens de aanwezigen een beetje in banen te leiden wanneer mensen in details verzanden. Veel mensen willen uitgebreid hun eigen verkeersproblemen uit hun straatdelen met alle aanwezigen, maar Babbe weet deze mensen handig te koppelen aan de website van de verkeerswerkgroep. De discussie laait wat serieuzer op als het gaat over een bushalte waar een touringcar bij een school staat. Volgens verschillende aanwezigen, waaronder Henny, ontstaan hier dagelijks levensgevaarlijke situaties. De frustratie is groot bij Henny. Hij is al een kees langsgegaan bij Kees in het wijkcentrum, maar werd vervolgens met zijn boodschap van het kastje naar de muur gestuurd en nu krijgt hij van John Buitink(Wijkadviseur Noordwest: Pijlsweerd en Ondiep) te horen dat de situatie pas volgend jaar januari zal veranderen. Een noodoplossing zal half december van dit jaar af zijn en bij Henny zakt de moed in de schoenen, maar hij is welkom om hier later met John en de gemeente nog over te praten. “Ik heb geen zin meer in praten, ik word toch niet gehoord”, aldus Henny. Babbe sluit zich hierbij aan: “Ik vind dit wel een serieus ding hoor, mensen moeten niet twijfel krijgen over of ze gehoord worden. De gemeente wil participatie en hier zitten we met alle aanwezigen, waaronder een wijkwethouder en een wijkadviseur, dan moeten de mensen ook serieus genomen worden.” Hiermee lijkt de discussie afgedaan voor nu, Henny en zijn medestanders leggen zich neer bij een nieuwe goeie oplossing die er januari volgend jaar zal zijn.

Wijkwethouder Kees vertrekt omwille van de tijd en nu is er ruimte om met wijkagent Rene in gesprek te gaan. Hij neemt eerst zelf het woord: “Ik ben heel positief, mensen. Er zijn de laatste anderhalve maand weinig nieuwe meldingen geweest van overlast en je merkt dat er een goede sfeer in de buurt is. Dat komt door jullie en dat mag ook weleens gezegd worden.” Mensen reageren hier natuurlijk heel positief op. Er is toch iemand met een kritische noot: “Het speeltuintje bij ons voor het huis, daar zitten vaak ’s avonds jongeren, maar altijd als we bellen en de politie komt, dan gaan ze weg. Daar is nog niks aan veranderd, ze zitten er nog steeds. We zijn inmiddels maar gestopt met bellen.” Hier laait een discussie op. Rene zegt dat hij niks kan als agent als mensen niet bellen, ook al zakt bij hun de moed in de schoenen. Henny wil ertussen, maar Babbe wil dat hij even wacht. Henny gaat door. “Ik wil toch even een terechte vraag stellen. Wie is er de dupe in dit geval? De burgers die niet bellen, of de politie die de signalen niet oppikt zonder tips vanuit de buurt?” Na een discussie tussen de agent en Henny komen Rob en Babbe tot de conclusie dat mensen echt moeten blijven bellen, anders weet de politie het niet.

Sjaan, een oude vrouw met een zuurstofflesje, wil iets anders aankaarten: “Als ik met mijn scootmobiel bij mij voor het huis rij en ik wil oversteken, staat er een auto op de stoep bij een oversteekplaats. Ik kan dan niet veilig oversteken en als ik er iets van zeg krijg ik een grote bek.” De wijkagent neemt dit erg serieus en geeft Sjaan een nummer dat ze kan bellen zodat er snel iets aan gedaan wordt als de situatie zich weer voor doet. Het valt op dat eerst de wijkwethouder, maar nu ook John de wijkadviseur en Rene de wijkagent alle opmerkingen die ze krijgen erg serieus nemen. Alles wordt opgeschreven en er worden duidelijke afspraken gemaakt voor terugkoppeling vanuit deze heren. Dit komt de sfeer ten goede, men voelt zich serieus genomen.

Babbe en Rob houden de groep mensen goed in het gareel. Wanneer ze een discussie even laten gaan, verzand deze vaak in details en haken er veel mensen af. Er ontstaat dan geroezemoes, maar zodra Rob zijn stem even verheft is iedereen weer een en al oor. Rob en Babbe worden door iedereen in elk geval serieus genomen. Babbe weet de juiste mensen aan elkaar te koppelen en Rob weet precies bij welke commissie of raad je moet zijn en hoe initiatieven zich ontwikkelen. Het hele zooitje ongeregeld aan actieve, betrokken en enthousiaste bewoners van Ondiep sprak vanavond van halfacht tot halftien onder strenge, doch rechtvaardige leiding van Rob en Babbe.