De voorstellingen over zijn moeder (Oumi) en over zijn vader (DAD) maakt Nasrdin Dchar opnieuw een succesvolle solovoorstelling. ‘JA’ gaat over de liefde, schaamte, cultuurverschillen en verschillende problemen die hij een lange tijd uit de weg is gegaan. Hij zoekt naar de redenen voor al zijn gevoelens en wil taboes bespreekbaar maken.

Samen met regisseur Floris van Delft heeft Nasrdin de voorstelling geschreven. Het is weer een erg persoonlijk verhaal geworden. Nasrdin heeft de waregevonden, maar het gaat niet zo makkelijk. Twee verschillende culturen die botsen, er is sprake van onbegrip. En onbegrip is moeilijk, daardoor wordt het moeilijke uitgesteld. “Als je tijd geeft aan moeilijk, wordt moeilijk makkelijk.” Het verhaal komt erg dichtbij, want niet alleen in de liefde maar ook in bijvoorbeeld vriendschappelijke of zakelijke relaties komen deze verschillen voor. Culturele verschillen die botsen. De moeilijkheden worden herbeleefd en besproken in het verhaal.

Amy is een Nederlands- Indonesisch meisje. En Nasrdin, “Noem me maar Nas”, heeft een Marokkaanse komaf. Twee hele verschillende mensen opgegroeid in Brabant. Naskomt Amy tegen in de Steenbergse Marina Bar en hij wist toen al: “Zij is de ware waar ik mee ga trouwen.” Op 21-jarige leeftijd had hij voor het eerst verkering, met Amy. Het was complex maar het ging tien jaar lang goed. Nas vierde Kerstmis bij Amy en Amy vierde het Suikerfeest bij Nas. De motto was: “We hoeven het er niet over te hebben, we doen het gewoon.” Tot op het moment dat Nas, Amy ten huwelijk had gevraagd. Amy wilde een groot feest met veel vrienden en alcohol en na het JA woord een zoen op de mond. “Ik kan je toch op je voorhoofd kussen”, zei Nas tegen Amy.

Nasrdin bekritiseert niet alleen de Marokkaanse gemeenschap waar veel dingen een taboe zijn en volgens hem bespreekbaar gemaakt moeten worden, maar ook Nederlandse politici en andere mensen die dit soort botsingen door cultuurverschillen gebruiken om zijn cultuur achterlijk te noemen. “Ik heb een prachtige cultuur en doe er alles aan om die mee te nemen in dit land, mijn land, op mijn manier.” De voorstelling is meer dan een liefdesverhaal over ‘Nas en Amy’, het gaat over de hele samenleving. En juist daarom komt het erg dichtbij.

Nasrdin heeft zich volledig blootgegeven aan het publiek en maakt een hartenkreet. De boodschap is bedoeld voor ieder. “Negativiteit is aanstekelijk. Daarin kun je jezelf verliezen. Maar positiviteit is ook aanstekelijk.” En zo eindigt hij zijn voorstelling, door iedereen positief aan te steken.